جالبه، یه وقتایی به هر طرف نگاه می‌کنی انگار همه رو می‌شناسی. اصلا از در و دیوار دوست و آشنا می‌باره. توی هر سوراخی سرک می‌کشی یکی پیدا میشه و میگه شما فلان جا نبودید؟
میشه یه روز صبح توی اتوبوس باشی و یهو جلو پای پیرمردی بلند بشی که ۱۶ سال پیش معلمت بوده و وقتی تو رو می‌شناسه، خیسی مرور خاطرات رو بتونی توی چشمهای اون هم ببینی. میشه بعد از ظهر اون روز در کمال ناباوری یکی از همکلاسی‌های همون ۱۶ سال پیش رو ببینی و بهش بگی: “اتفاقا امروز آقای شفائی رو هم دیدم، چقدر پیر شده بود!”. میشه توی محل کار نشسته باشی و با همکارت که تقریبا ۱ سال توی محل کار و حتی بعد از کار، وقتتون رو با هم می‌گذرونید، از خاطرات اواسط دهه هفتاد برای هم تعریف کنید و بعد متوجه بشید که چقدر خاطراتتون شبیه هم هست:
- امیر داری منو می‌ترسونی!
- تو…my god…ما یه همسایه داشتیم که اون هم اسمش ایمان بود…

میشه یه ظهر جمعه یه شماره ناشناس بهت زنگ بزنه و برای اینکه بشناسیش مجبور بشی خوابگاه پارامیس رو توی ذهنت، اتاق به اتاق مرور کنی. میشه توی یه لیگ فوتبال از بین ۲۸ تا تیم، شما خوش شانس ترین تیم شرکت کننده باشید و به تیم‌هایی بخورید که قراره در نهایت اول، دوم و سوم بشن و یک راست حذف بشید. (نکته‌ش اینجا بود که یکی از بازیکن‌های تیم برنزی، یکی از کمدین‌های دوران دانشگاه باشه یعنی محمد.ش). حتی میشه یکی رو با فرمول‌های پیچیده‌تری پیدا کنی، مثلا دفتردار شرکت بیاد پیشت و ازت خواهش کنه تا به کارخونه تولید کننده یخچال ایمیل بزنی و از مشکلات یخچالش به مدیر کارخونه بنویسی چون خودش ایمیل نداره، بعد فردای اون روز دفتردار بیاد بخاطر اینکه کارخونه یه یخچال نو از تهران براش فرستاده کلی ماچت کنه و معلوم بشه آقای یخچال‌ساز یکی دیگه از کمدین‌های دوران دانشجویی هستند (روح ا… ر) و حالا به عروسیش دعوت شدی. اصلا میشه همینطوری توی خیابون قدم بزنی و به همه لبخند بزنی، انگار که همه رو میشناسی – البته غیر از اونایی که زیر لب میگن “این یارو خل و چل رو نیگا کن!” – شاید دنیا کوچیک تر از اون چیزی باشه که فکر میکنی!
ولی از همه جالب‌تر اینه که توی دنیای به این کوچیکی هر چی دنبال بعضیا می‌گردی پیداشون نمی‌کنی!

•